மச்சான்ஸ் நமீதா !

நமிதா :

இந்திய திரைப்படங்களில் பேச ஆரம்பித்து இன்றோடு 80 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது.அதனை கொண்டாடும் தங்களுக்கு இன்னும் ஒரு அதிர்ச்சி தகவல் !


1981ல குஜராத்தில் பிறந்த குல்பி தான் நம்ம மச்சி நமிதா. இளவயதில் அழகாக இருந்த நமீதாவைத்தான் இப்போ நீங்க இங்கே பார்க்க போறீங்க !








1998 குஜராத்தில் சூரத் ப்யூட்டி காண்டெஸ்டில் முதலிடத்தை நமது ஷில்பா ஷெட்டியிடமிருந்து தட்டிச் சென்றிருக்கிறார் என்று சொன்னால் நம்ப முடிகிறதா !? படத்தைப் பாருங்கள்




ஷில்பாவிடமிருந்து வாழ்த்துகளை பெறும் மச்சி நமிதா !


படங்களுக்கு நன்றி : http://gujarationweb.blogspot.com/2009/07/namithas-unseen-beauty-contest-pictures.html

கோப்பையுடன் என் குடியிப்பு என்று கோலமயிலின் புன்னகை :)




வள்ளலார் கூட பாடிருக்காரே “வாடிய பயிரை கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன் “ அப்படியிருக்கும் போது அழகாக இருந்த ரோஜா காற்றடைத்த்து போல் ஆனால் யாரைத் தான் கவலை சூழாது ,


2001’ல மிஸ் இந்தியா காண்டெஸ்ட்’ல இவர் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்.அதில் நாலாவது இடத்தையும் கைப்பற்றிருக்கார் .

கொசுறு தகவல்:

இதில இவருக்கு ஆங்கிலம் தெரியாமல் மொழிப்பெயர்ப்பாளரை பயன்படுத்தியதால் மிஸ் இந்தியா காண்டெஸ்டில் நாலாவது இட்த்துகு பின் தள்ளப்பட்டார்.

தகவலுக்கு நன்றி : http://www.chakpak.com/celebrity/namita/biography/15455


”எங்கள் அண்ணா” படத்தின் மூலமா தமிழுக்கு அறிமுக நம்ம நமிதா வெகுவிரைவில் தமிழ் இளைஞர்கள் மனதில் தீ’யை மூட்டினார். அதனாலோ என்னவோ அவருக்காக இயற்றப்பட்ட பாட்டு :

படம் : கோவை ப்ரதர்ஸ் :

உலகத்தில நீ எங்க வேணாலும் ஏன் பொறந்திருக்க கூடாத ?

கோரஸ் :பொறந்திருக்க கூடாத ?

ஏன் இந்தியாவுல பொறந்த ?

இந்தியாவில நீ எங்க வேணாலும் ஏன் வளர்ந்திருக்க கூடாதா ?

கோரஸ் : வளர்ந்திருக்க கூடாதா ?

ஏன் மும்பை நகரில வளர்ந்த ?

மும்பை நகரில் நீ நிரந்தரமாக இருந்திருக்க கூடாதா ?

கோரஸ் : இருந்திருக்க கூடாதா ?

ஏன் சென்னை பட்டணம் வந்த !

சென்னை பட்டணம் வந்தாலும் எங்க ஏரியா வில எதிர் வீட்ல ஏன் வந்த ?

---

உன்ன பார்த்தோம் ஒடஞ்சி தூள் ஆனோம்
உன்ன பார்த்தோம் நொறுங்கி நூலானோம்
---
நீ பல்லு வேலக்க கையில் ப்ருஷ எடுத்தா

அந்த டூத் ப்ரஷ் கூட தூரிகை ஆச்சு

உன் பலாபல மேனியில்

தொட்டு தவழும் பொது

பல சாதா சோப்பும் சந்தனம் ஆச்சு

நீ சீவும் போது சீப்புக்கு கூட சிங்க பல்லு மொளசாச்சு

நீ வாங்கும் போது ஆவின் பாலும் அடடா அக்மார்க் நெய் ஆச்சே

நீ சர்வீஸ் போட்ட டென்னிஸ் பாலும் டைபிஒய்து வந்து செஞ்சுரி ஏறி படுத்தாச்சே

----
உன்ன பார்த்தோம் ஒடஞ்சி தூள் ஆனோம்
உன்ன பார்த்தோம் நொறுங்கி நூலனோம்
----
நீ சைவம் என்று பொய் சொல்ல வேணாம்

உன் கண்ணுக்குள்ள மீன்கள் உள்ளதடி

பணக்காரி என்று ஒரு கர்வம் வேணாம்

உன் இடுப்ப பார்த்த வறுமை தெரியுதடி

நீ நடக்கும் போது கார்றேண்ட்ட் எடுத்து நெய்வேலிக்கு அனுப்பிடலாம்

நீ சாஞ்சி பாத்தா சரிஞ்சி கெடக்கும் பைசா கோபுரம் நிமிர்ந்திடலாம்

உன் சிரிப்பில் சிந்தும் சில்லறை சேர்த்தால்

இந்திய நாட்டின் மொத்த கடனையும் தீர்த்திடலாம்

----

உன்ன பார்த்தோம் ஒடஞ்சி தூள் ஆனோம்
உன்ன பார்த்தோம் நொறுங்கி நூலனோம்
----

உலகத்தில நீ எங்க வேணாலும் ஏன் பொறந்திருக்க கூடாதா ?

கோரஸ் : பொறந்திருக்க கூடாதா ?

ஏன் இந்தியா வுல பொறந்த ?
இந்தியா வில நீ எங்க வேணாலும் ஏன் வளர்ந்திருக்க கூடாதா ?

கோரஸ் : வளர்ந்திருக்க கூடாதா ?

ஏன் மும்பை நகரில வளர்ந்த ?

மும்பை நகரில் நீ நிரந்தரமாக இருந்திருக்க கூடாதா ?

கோரஸ் : இருந்திருக்க கூடாதா ?

ஏன் சென்னை பட்டணம் வந்த

சென்னை பட்டணம் வந்தாலும் எங்க ஏரியா வுல எதிர் வீட்ல ஏன் வந்த ?

உன்ன பார்த்தோம் ஒடஞ்சி தூள் ஆனோம்
உன்ன பார்த்தோம் நொறுங்கி நூலனோம்

கண்டு மகிழ காணொளி :

பசித்தவனின் விசுவாசத்தை நம்பலாமா ?

முட்டாள் தவளை :



கிணறு ஒன்றில் கங்கா என்ற கிழத்தவளை ஒன்று வசித்து வந்தது. இந்தத் தவளையை அங்கிருந்த மற்ற தவளைகள் அடிக்கடி தொல்லைப் படுத்திக் கொண்டிருந்தது.

மற்ற தவளைகள் கொடுத்த துன்பத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத கிழத்தவளை இராட்டினத் தோண்டி வழியே வெளியே வந்து மற்ற தவளைகளை என்ன செய்யலாம்? என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது அந்தக் கிணற்றுக்கு அருகிலிருந்த பாம்புப் புற்று அதன் கண்ணில் பட்டது.

"நம்மைத் துன்புறுத்திக் கொண்டிருக்கும் தவளைகளை இந்தப் புற்றிலிருக்கும் குமரன் என்ற பாம்பின் உதவியோடு கொன்று விட்டால் என்ன?" என்கிற எண்ணம் வந்தது.

மெதுவாகப் பாம்புப் புற்றின் அருகில் சென்று பாம்பை நட்புக்கு அழைத்தது.

"உங்களுடைய பரம எதிரியான என்னுடன் நட்பு வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்று விரும்புவது ஏன்?" என்று கேட்டது அந்த பாம்பு.

"என்னுடன் இருக்கும் சில தவளைகள் என்னை தினந்தோறும் துன்புறுத்தி வருகின்றன. என்னால் பொறுக்க முடியவில்லை. அவற்றை அழிக்கத்தான் உன்னைத் தேடி வந்திருக்கிறேன். வேண்டாதவர்களை எதிரியைக் கொண்டே அழிக்கலாம் என்று நீதி நூலில் கூட சொல்லியிருக்கிறது" என்றது அந்த கிழத்தவளை.

"என்னால் எப்படி உன் இடத்திற்கு வரமுடியும்?"

"நான் வரும் இராட்டினத்தின் வழியாக உன்னை அங்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்" என்றது தவளை.

பாம்பும் யோசித்தது.

நாமோ தினமும் உணவிற்காகக் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது இப்படி வலிய வந்து உணவிற்கு வழி செய்யும் தவளையின் கோரிக்கையை நாம் ஏன் மறுக்க வேண்டும்? என்று நினைத்தபடி தவளையுடன் அந்த கிணற்றுக்குள் சென்றது.

அந்த பாம்பும் கிணற்றுக்குள் அந்த கிழத்தவளைக்குத் தொல்லை கொடுத்து வந்த தவளைகளை எல்லாம் தின்று அழித்தது. கிழத்தவளையும் மகிழ்ச்சியுற்றது.

ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி நெடுநாள் நீடிக்கவில்லை.

பாம்பு கிழத் தவளையைப் பார்த்து, "உன்னுடைய எதிரிகள் எல்லாம் அழிந்து விட்டபடியால் என் பசிக்கு வேறு ஏற்பாடு செய்து கொடுக்க வேண்டும்." என்றது

கிழத்தவளையோ, "நண்பரே நீங்கள் வந்த வேலை முடிந்து விட்டது . உங்கள் உதவிக்கு நன்றி. எனக்கு இனி உங்கள் உதவி தேவையில்லை." என்றது.

ஆனால் பாம்போ கோபத்துடன், "உன்னை நம்பித்தான் நான் இங்கு வந்தேன். இப்போது என்னுடைய இடத்தில் வேறு ஏதாவது வந்து குடியேறியிருக்கும். தினந்தோறும் எனக்கு நீயே ஒரு தவளையை உணவாகக் கொடுக்க வேண்டும். இல்லையேல் உன் கூட்டத்தில் இருப்பவர்களை நான் என் விருப்பப்படி பிடித்துத் தின்று என் பசியைப் போக்கிக் கொள்வேன்." என்று அச்சுறுத்தியது.

கிழத்தவளையும் பயந்து போய் தினந்தோறும் ஒரு தவளையை பாம்புக்குக் கொடுத்து வந்தது. கடைசியில் ஒருநாள் அது கிழத்தவளையின் மகனையும் தின்று தீர்த்தது.



இதைக்கண்டு அதிர்ச்சியுற்ற கிழத்தவளையின் மனைவி, "நீங்கள் இந்தக் கொடியவனைக் கொண்டு வந்து நம் குழந்தையை மட்டுமில்லை, குலத்தையே அழித்து விட்டீர்கள். இனி நாமிருவர் மட்டும்தான் பாக்கி. நாமும் அழிந்து விடுவதற்கு முன்பு ஏதாவது சூழ்ச்சி செய்து அந்த பாம்பைக் கொன்று விடுங்கள் அல்லது நாமிருவரும் இங்கிருந்து தப்பித்துச் சென்று விடுவோம்." என்று எச்சரித்தது.

அந்த சமயத்தில் அங்கு வந்த பாம்பு தனக்குப் பசியாக இருப்பதால் "ஏதாவது கொடு" என்று கேட்டது.

உடனே கிழத்தவளையும், "நண்பரே நாங்கள் இருக்கும் வரை நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். நான் இப்போதே என் மனைவியை அனுப்பி வேறு கிணற்றிலிருந்து தவளைகளை இங்கே அழைத்து வரச் சொல்கிறேன்." என்று மனைவியை அங்கிருந்து போகச் செய்தது.

சில நமிடங்கள் கழிந்த பின்பு, "நீ எவ்வளவு நேரம்தான் பசியைப் பொறுத்துக் கொண்டிருப்பாய்? நானே வேகமாய்ப் போய்த் தவளைகளை அழைத்து வருகிறேன்" என்றபடி இராட்டினத்தின் வழியே அக்கிணற்றை விட்டு வெளியேறியது.

தன் பசிக்கு உணவு கொண்டு வரச் சென்ற கிழட்டுத்தவளையும் அதனுடைய மனைவியும் ஒரு நாளாகியும் வராமலிருக்கவே பாம்பு ஏமாற்றமடைந்தது.

கிணற்றுச் சுவற்றிலிருந்த ஒரு பல்லியைப் பார்த்த அந்த பாம்பு, "பல்லியாரே, அந்தக் கிழட்டுத் தவளைக்கு நீயும் நண்பன்தானே, நீ அந்தத் தவளையிடம் சென்று, நான் அந்தத் தவளைக்குத் துரோகம் செய்யமாட்டேன் என்று நான் உறுதியளித்ததாகச் சொல்லி பயப்படாமல் வரச் சொல்" என்று தகவல் சொல்லி அனுப்பியது.

பல்லியும் அந்தக் கிழட்டுத்தவளையைத் தேடிச் சென்று பாம்பு சொன்ன செய்தியைச் சொல்லியது.

அதற்கு அந்தக் கிழட்டுத்தவளை "பசித்தவன் விசுவாசம் நம்ப முடியாதது. அந்தக் கொடியவனிடம் நட்பு வைத்து என் குடும்பத்தினர் அனைவரையும் இழந்து விட்டேன். நான் இனி அங்கு வர மாட்டேன்." என்று சொல்லி அனுப்பியது.

இப்படித்தான் நாம் நம்முடைய சொல்லுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்பவர்களை எதிர்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு தீயவர்களோடு நட்பு கொண்டால் அந்தத் தீயவர்கள் நம்மையும் சேர்த்து அழித்து விடுவார்கள்.

நட்பு கூட நல்லவர்களோடுதான் இருக்க வேண்டும். இல்லையேல் இழப்பு நமக்குத்தான்.


படித்ததில் பிடித்தது உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்


நீதி :

இக்கதைக்கும் தமிழகத்துக்கும் தமிழ்ங்கிற சம்பந்தந்ததை தவிர வேற எந்தவித சம்பந்தமும் இல்லீங்............

வெற்றியை வெளியே தேடாதீர்கள் !

பேராசை -பெரு நஷ்டம்

ஆப்பிரிக்காவில் ஒரு விவசாயி தனக்கு சொந்தமான நிலத்தோடு சந்தோசமாகவும் திருப்திகரமாகவும் இருந்து வந்தான். அவன் சந்தோசமாக இருந்தான் ஏன்னென்றால் அவன் திருப்தியான மனநிலையை கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள் அவன் அந்த நிலத்தில் வேலை செய்து கொண்டு இருக்கும் போது ஒரு ஞானி அந்த வழியாக போனவர் ,இவனுக்கு வைரக்கற்களைப் பற்றிய ஆசைகளை விதைத்து விட்டு சென்றார். எப்படி என்றால் உனக்கு கை கட்டை விரல் அளவுக்கு வைரம் கிடைக்குமேயானால் இந்த ஊரையே சொந்தமாக்கி விடலாம்,அதனை விட கொஞ்சம் பெரிய அளவு வைத்திருந்தால் இந்த நாட்டையே உனதாக்கிவிடலாமென்றும் சொல்லி விட்டு சென்றார் அந்த ஞானி.



அதற்க்கு முதல் நாள் வரை நன்றாக தூங்கிக்கொண்டு இருந்த விவசாயி , அன்று முதல் தூங்க முடியவில்லை. காரணம் வைரத்தின் மேல் உள்ள ஆசை.பெரிய பணக்காரனாக ஆசை. இதற்கு முன்னர் அவன் போதுமென்ற மனோநிலையை கொண்டிருந்ததால் நிம்மதியாக தூங்கினான்.இப்போது அது முடியவில்லை.


பொழுது விடிந்த்தும் முதல் வேலையாக அவனது நிலத்தை இன்னொருவருக்கு விற்று விட்டு நாடு முழுவதும் தேடித்திரிந்தான் வைரத்தை, பின்னர் தனது நாட்டை விட்டு ஐரோப்பா கண்டம் முழுவதும் தேட ஆரம்பித்தான்.அடுத்து வேறிடத்துக்கு சென்றான், கடேசியாக ஸ்பெனில் உடல் நிலையும் ,மன நிலையும்,பணமும் இல்லாத காரணத்தினால் அங்கையே தற்க்கொலை செய்து இறந்து போனான்.



இந்த விவசாயின் நிலத்தை வாங்கியவர் ஒரு ஒட்டகம் வளர்பவர். இவர் ஒட்டகத்துக்கு எல்லா வித செயற்பாட்டையும் விளக்குபவர்.ஒரு நாள் காலை ஒட்டகம் தனது கட்டவிழ்த்ததும் ஓட்டமாய் ஓடியது அந்த நிலத்தில் ,காலை சூரியன் தனது ஒளியை பூமியில் செலுத்தியதும் ,அந்த நிலத்தில் இருந்து வானவில் போன்று பல வர்ணங்களில் ஒளிர்ந்தது , உடனே இவன் அதனை ஏதோ ஒரு இரும்பு என்று எண்ணி தனது அறையில் வைத்து விட்டு தனது வேலையை தொடர்ந்து செய்யலானான்.

அன்று மதிய நேரம் ஞானி வந்து அந்த கல் அங்கு மினுங்குவதை பார்த்து விட்டு அந்த விவசாயின் பெயரைக் கூறி அவர் திரும்பி வந்து விட்டாரா’ என்று வினவினார். அதற்கு நிலத்தை வாங்கியவர் ,இல்லை , எதற்கு கேட்டீர்கள் ?இல்லை அதோ இருக்கிறதே அது தான் வைரக்கல், அது விலைமதிக்க முடியாதது என்று கூறினார். அதற்கு அந்த நிலைத்தின் சொந்தக்காரர் , இது வெறும் கல் , நான் எனது நிலத்தில் இருந்து எடுத்தேன் , வாருங்கள் நான் காட்டுக்கிறேன், அங்கு இன்னும் ரொம்ப கிடக்கிறது என்று அழைத்து சென்றான் ஞானியை.

அங்கு சென்று பார்த்த ஞானி ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி போனார்.அத்தனையும் வைரக்கற்கள் , அதனை நம்பாத அந்த புதிய நிலத்துக்காரரிடம் இரண்டு கற்களை எடுத்துக்க சொல்லிவிட்டு நேரா ஆராய்ச்சியாளர்களிடம் சென்றனர்.

அங்கு அவைகள் வைரக்கற்கள் என்று நிருபணம் ஆகியது. அந்த நிலம் முழுவதும் வைரக்கற்களா கிடைத்தன.


இதுல இருந்து என்ன தெரியுது ?

1.உங்கள் அதிர்ஸ்டம் உங்கள் காலுக்கடியில் தான் இருக்கிறது , அதனை உணரமறுக்கும் வரை நாம் வெளியில் தான் தேடித்திரிவோம்.
2.உணருங்கள் , உங்களுக்கானவை உங்களுக்கு அருகிலையே !
3. அதிர்ஸ்டம் வெளியில் இல்ல, உங்களுக்குள்ளையே !


இது ஒரு ஆங்கில புத்தகத்தில் வந்த கதை அப்படியே தமிழாக்கமும் அல்ல கதை முழுவதும் எனது சொந்த கற்பனையும் அல்ல ! படங்கள் இணையம் :-)



உங்களுக்கு எப்படி தோணுதோ ,அத அப்படியே சொல்லிட்டு போங்க

பதினாறு - திரைவிமர்சனம்

பதினாறு - பருவக்கோளாறு



காதல் நாயகன்,டவுசர் நாயகன் என்ற வருசையில் இந்த படத்தில் கோபியின் மகளை காதலிப்பவராக வரும் நாயகனை மொக்கை நாயகன் என்று சொல்லுவது மிகையாகாது. முகத்தில் ஒரு உணர்ச்சியில்லை. குவாட்டர் கட்டிங்கே கிடைக்காது மாதிரியான உணர்வே வருகிறது.

காதல் என்பது என்னவென்று தெரியாத பலர் பள்ளி கல்லூரியில் படிப்பையையும்,வேலை வெட்டிக்கு செல்லாமல் வாழ்க்கையையும் , பலர் மன நோயாளியாகவும் , சிலர் தற்கொலையும் செய்துகொண்டு இருக்கும் இந்த சமுதாயத்திற்க்கு இப்படம் ஒரு சின்ன அகழ்விளக்கு வெளிச்சம்.


காதலின் மோகத்தில் சென்றுக்கொண்டிருக்கும் இளைஞர் சமுதாயத்தை சீர்திருத்தும் நோக்கத்தோடு எடுத்த படமென்று சொல்லலாம். விளம்பரம் அதிகமாக இல்லையென்பதால் பலருக்கு இந்த படம் வந்த்தே தெரியவில்லை எனபது வருத்தம். படம் பார்த்து விட்டு எனது நண்பர் (ப்ரசாத்) ஒருவருக்கு சொன்னேன்.16’னு ஒரு படமா எப்போ வந்தது’னு கேக்குறார்.
அழகான காதல் தோல்வியை நேர்த்தியாக படமெடுத்திருக்கிறார் இயக்குனர் சபாபதி.


தனது மகள் காதலுக்கு தன்னுடைய இள வயது காதலை ஒரு எடுத்துக்காட்டாக சொல்லும் தந்தையின் கதையே இந்த பதினாறு.


கோபியின் சிறுவயது முதலே இளவரசி தோழியாக கிடைக்கிறார்.இருவரும் ஒன்றாக 10ம் வகுப்பு வரைக்கு படிக்கின்றனர். 10 படிக்கும் போது இளவயதில் எல்லோருக்கும் ஏற்படும் பருவ மாற்றம் காரணமாக கோபிக்கும் இயல்பாகவே காதல் ஏற்ப்பட்டுவிடுகிறது தனது தோழி இளவரசியின் மீது.ஆனால் இளவரசியோ ”என்னப்பா பள்ளிக்கூடம் முடியுது உன்னோட ஆள இனிமே எப்படி பாக்க போற’னு” கேக்கும் தனது தோழியின் வார்த்தையை விளையாட்டாக விட்டு விடுகிறார்.

தனது காதலை இயல்பாகவே வெளிப்படுத்தும் கோபியை சிறுவனாக நினைக்க முடியாதளவுக்கு அதிகமான வார்த்தைகளால் காதலைச் சொல்லுவார்.காதல் வந்து விட்டால்காக்கை கூட அழகாக தெரியுமென்பதுக்கு ஏற்ப. கோபியின் மீது தனக்கு காதல் இருக்கா இல்லையென்று தெரியாமல் அவனை திட்டி விட்டு வீட்டுக்கு சென்று , யோசிக்கும் போது அந்த காதல் வெளிப்படுவதும்,பின்ன அவனுக்கா பள்ளிக்கூடம் செல்வதுக்கு ஒரு நாடகத்தை அரங்கேற்றுவதும் , கோபியிடம் சென்று பல டயலாக் பேசுவதும் அழகாக சொல்லிருக்கிறார் இயக்குனர்.

பின்னர் இவர்களின் காதல் பயணம் சென்றுகொண்டிருக்க ,வீட்டில் சில தவறுகள் நடப்பதால் ஒரு சோதிடரின் பேச்சைக்கேட்டு இளவரசியை அவளது தாய்மாமனுக்கு கெட்டிக்கொடுக்க திருமண ஏற்ப்பாடுகள் நடத்துகின்றனர்.இளவரசி கோபியின் காதல் விசயம் இளவரசியின் மாமனுக்கு தெரிய வர அவரால் ஒன்றுமே சொல்ல முடியவில்லை.சிறுவயதில் இருந்து பாசம் வைத்து விட்டு இப்போது என்ன செய்யமுடியும் ?





பின்னர் கல்யாணத்தின் போது ப்ரச்சனை செய்யும் இளவரசி கோபியைத்தான் கெட்டுவேனென்று பிடிவாதம் செய்ய அவளை தனது வில்லி சித்தி வீட்டுக்கு அனுப்ப முடிவெடுக்கிறார் இளவரசியின் அப்பா.நிலமையை புரிந்துகொண்ட இளவரசி மணந்தால் ”மகாதேவன் இல்லையேல் மரண தேவன்’என்று வசனம் பேசிவிட்டு சும்மா இருந்து விடாமல் , அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்கிறாள்.

அவனது குழந்தையை தனது வயிற்றில் சுமந்தால் யாரும் ஒன்னும் செய்ய முடியாதென்று சொல்ல கோபியும் தலையாட்ட , அடுத்த சில மாதங்களில் குழந்தை உண்டாக அந்த விசயம் வீட்டுக்கு தெரியப்படுத்த (என்ன தெனாவட்டு) பின்னர் அதனை கலைத்து இளவரசியை அவளது மாமனுக்கே கெட்டி வைக்க முடிவு செய்து ,கெழவியை வரவழைக்க ,வந்த கிழவியின் தலைமுடியை வெட்ட ,பயத்தில் கிழவி ஒலும்பிக் ஓட்டமெடுத்த படி ”உழுதவனுக்கே நெலத்த கொடுத்திடுங்க’னு சொல்ல , பின்னர் தான் அவனைத்தான் மணப்பேன்,அவனை மதிக்காத இந்த வீட்டுக்கு இனிமேல் வர மாட்டேன்’னு பல வசனத்தை பேசிட்டு கெளம்பிடுவாங்க இளவரசி. அதனால் கொழப்பி போயிடுது அவுங்க குடும்பம்.


கோபியோடு ஊரைவிட்டு போகும் போது ஊருக்கு வெளியே ராக்காயி கோயிலில் தனது அப்பாவும் ஊர்’ல பஞ்சாயத்து பண்ணுறவங்க வெள்ளையும் சொல்லையுமா உக்காந்திருக்க , தந்தை மனசு நொந்து பேசுவார். மிக சரியாக பேசுவார்.

எந்த தைரியத்தில் இவனோட போற ? எந்த நம்பிக்கையில் நான் உசுரோட இருக்கிறது ? தன்ன நம்பி வந்தவளுக்கு துணி வாங்கிக்கொடுக்க இவனுக்கு வக்கு இருக்கா?


இது பொட்டப்புள்ளைய பெற்ற எல்லா பெற்றோருக்கும் வரும் நினைப்பு,கவலை.அவங்கலாம் காதலை எதிர்க்க வில்லை ,மகளின் எதிர்காலத்தை எண்ணி அச்சப்படுகிறார்கள். என்பதை தெளிவா சொல்லிருக்கார் இயக்குனர்.இந்த இடத்தில் ஒரு சபாஷ் போட்டே ஆக வேண்டும் இவருக்கு.

உடனே இளவரசிக்கு கோவம் வந்து கோயிலுக்கு உள்ளே போய் தனது துணியெல்லாம் அவுத்து வெளியே எறிந்து விட்டு , கோபி நீ துணி வாங்கி கொண்டு வந்து கொடுத்திட்டு என்ன கூட்டிட்டு போ’னு சொல்லுவது ,காதலன் மேல் வைத்த நம்பிக்கையா ? இல்ல தன்னோட பிடிவாத குணமா ?’னு யோசிக்க வைக்கிறார்.

துணி வாங்கிட்டு வரும் வழியில் விபத்து ஏற்ப்பட்டு அடித்த லாரிக்காரன் கோபியை கேரளாவுக்கு தூங்கிட்டு போய் வைத்தியம் பார்க்கிறார்.

சில மாதங்கள் கழிந்து .... திரும்பி வருகையில் இளவரசியை மணக்கோலத்தில் பார்க்கிறார்,அங்கு எதுவும் பேச முடியாமல் திரும்பி விடுகிறார் கோபி.
இந்த இடம் எனக்கும் புரியவில்லை. அவ்ளோ பிடிவாதமாக அவன் தான் வேணூமென்று நின்றவள்.அவனை உயிருக்கு உயிராக மதித்து தன்னை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்த இளவரசி. மாலை சூடும் அளவிற்க்கு என்ன நடந்த்தென்று புரியவில்லை ,விளக்கவுமில்லை இயக்குனர்.

உடனே காதல் என்பது மாயை ,காதல் என்பது பொய்.’னு தனது டைரியில் எழுதி முடித்திருக்கிறார் கோபி .

கடேசியில் மொக்கை நாயகன் அவுங்க ஊருக்கு போய் இளவரசிய பாக்க சக்கரை வீட்டுக்கு போவார்.அப்ப தான் புரியூது இளவரசியின் மாமன் சக்கர இளவரசிக்கு தாலி கெட்டாம மணத்தோழியா வந்திருந்த தோழிக்கு கெட்டுறார் தாலிய. கடேசியா பாத்தா இளவரசியாக அமைதி(ப்படை)யாக வரும் கஸ்தூரி தனது கோபி இறந்து விட்டார் என்று எண்ணி அன்பு இல்லம் ஆரம்பித்து அங்குள்ள ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கெல்லாம் கோபியின் பெயரை வைக்கிறார் இன்சியலாக. கஸ்தூரி ”காதலுக்கு ப்ரச்சனை வரலாம் ,காதலர்களுக்கு உள்ள ப்ரச்சனை வரக்கூடாது “ டயாலக் பேசி முடிச்சிருவார்.

.இதெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கோபி.இடிந்து அழுகிறார். கடேசியில் மொக்கை நாயகனிடம் நான் ஊயிரோட இல்லை’’னு அவா வாழ்ந்திட்டு இருக்கா, நான் இருக்கே’னு தெரிஞ்சா அவ செத்துருவா’னு சொல்லிட்டு போவார்.

”Life Has To Move On, Whatever Happens “
”வாழ்க்கையில் எது நடந்தாலும், நடக்காட்டியும் வாழ்க்கை ஓடிட்டே தான் இருக்கும்”

இளவரசி , கோபியின் காதல் தோற்றுப்போக யார் காரணம் ? புரிந்து கொள்ளாமையா ? வயசுக்கோளாறா ? பெற்றோர்களின் எதிர்ப்பா ?


சிறு வயதினராக நடித்திருக்கும் இளவரசி கோபியின் நடிப்பு அருமை.


என்னைப் பொறுத்தவரையில் பதினாறு – பருவக்கோளாறு



டிஸ்கி :
1. கமல் சார மாதிரி விஞ்ஞானம் பேசுறது. காதல் இல்லையா’னு கேக்குற கேள்விக்கு பதில் சொல்லாம நான் எப்ப அப்படி சொன்னேன்’னு பதில் சொல்லுறது.
2. கஸ்தூரியின் காதல் தோல்வி பாட்டு :
” ஒத்தையடி பாதையில ஊரு சனம் தூங்கயில ஒத்தையா போகுதம்மா என்னோட மனசு.. மனசு.... வெத்தல போல் வாடுதம்மா என்னோட வயசு. ...” அதனால் இந்த படத்து செலெக்ட் ஆயிருப்பாரோ’னு நம்ம குடிகார கொரங்கர் சந்தேகம் எழுப்புகிறார்.
3. இளைஞர்களை குழப்பாம முடிவெடுத்திருக்கலாம்.
4. காதல் தவறில்லை , காதலிக்கும் முன்னர் தங்களது தகுதிகளை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென்பது இயக்குனரின் கோரிக்கை.


பதினாறு - இளமைக்கொண்டாட்டத்துக்கு யோசிக்கும் படி :



இயக்குனர் சபாபதியின் தைரியத்துக்கு சபாஷ் !